Ostatnie
dni razem, co mogę ci powiedzieć? Byliśmy świetnie dobrani, ale z upływem czasu
nasze drogi zaczęły się rozchodzić. Mogłabym zostać, ale nie chcę się
„zasiedzieć”, wolę z lekkim bagażem ruszyć w nowym kierunku. Poza tym nie stać mnie
już na takie tempo, a ty nie zniesiesz
mojej większej niezależności. Z tych wszystkich emocji zasypiam ostatnio po 22,
a budzę przed 6, razem z mewami. Na tarasie przyjemny chłód, tuż przed wschodem
słońca. Ezan, kawa. Będzie ciężko,
ale kuchenka i lodówka już poszły, jutro ktoś odbiera szafę.
To nasz ostatni tydzień, nie kłóćmy się, rozstańmy bez scen. Nie będę rozbijać talerzy o ściany, a ty nie odstraszaj, proszę, nowych lokatorów.
Cihangir. Pięć lat, pięć minut od placu Taksim, pięć minut do Bosforu. Chciałoby się powiedzieć – pięć lir za lampkę wina, ale – niestety – aż dwadzieścia.
Cihangir (zdobywca, zwycięzca) to dzielnica leżąca w samym sercu Stambułu. Kultura wyższa i popularna, rozrywka wszelaka, dogodny transport – wszystko to na wyciągnięcie ręki. Jeśli do tego marzy się nam stambulska bohema i artystyczne klimaty, nie mamy wyjścia – Cihangir to adres idealny – pisałam przed samą przeprowadzką do stambulskiej krainy hipsterstwa.
Tu, w
malowniczych uliczkach, zatrzęsienie sklepów ze starociami, na prawie każdym
rogu kuszą winyle, czarno-białe zdjęcia i pocztówki po kilka lir za sztukę.
Sklepy vintage z ciuchami droższymi niż w polskich second-handach, mniej lub
bardziej warte swej ceny. Znajdziemy tu istniejące od lat antykwariaty jak i
nowe, powstające na fali popularności powieści Orhana Pamuka. W Çukurcuma
znajduje się zresztą chętnie odwiedzane Muzeum Niewinności (powieść noblisty o
tym samym tytule).
Mieszkańcy Cihangiru do fanów sztucznych site (osiedli) na pewno się nie zaliczają. Nie mają nic przeciwko polaryzacji, współistnieniu ze sobą różnych grup społecznych, kulturowemu misz maszowi, miejskiemu bajzlowi. Za tym bajzlem będę tęsknić najbardziej.
Czas na nowy plan pięcioletni, tym razem poniesie mnie na spokojniejsze wody.
