środa, 1 maja 2013

Dom nad rozlewiskiem: wersja turecka, ulepszona

/z dedykacją dla Skylar/


Zabrzmi to jak niewybredny żart, a zaprawieni w boju śródziemnomorscy wczasowicze popukają się w opalone głowy, ale… Alanya to dla mnie na chwilę obecną wieś spokojna, wieś wesoła. W tureckim, nieco cieplejszym wydaniu.

Jedną z najpopularniejszych wakacyjnych destynacji odwiedziłam po raz pierwszy w maju, cztery lata temu. Spacery po skąpanej w słońcu promenadzie, wycieczka na wzgórze Kale, wygrzewanie bladego ciała na plaży Kleopatry, zbyt mocna Long Island Iced Tea. A wszystko to jeszcze przed turystyczną apokalipsą, bez depczących po piętach Rosjan, Niemców i Skandynawów oraz pokrzykujących z każdego sklepiku naganiaczy. Przestronne mieszkania z marmurowymi posadzkami za cenę stambulskich klitek ze ślepą kuchnią, tudzież cieknącym dachem. Podwórkowy basen, pięciominutowy spacer na plażę. Świeże warzywa i owoce z pobliskich wiosek – tak tanie i smaczne, że dieta sama zmienia się na zdrowszą, bez lamentów i poświęcenia.

Powrót do Stambułu przypłaciłam tygodniowym kryzysem. Pracowałam wówczas na przyspieszonych obrotach, co zapewne przyczyniło się do stanu lekkiej powakacyjnej nerwicy. Sielankowa wizja życia pod palemką wracała jak bumerang. W końcu trzeba się jednak było ogarnąć, zacisnąć zęby i wrócić do walki o przetrwanie w megametropolii. Co z oczu to i z serca, a wybrzeże śródziemnomorskie nie zając, wrócić przecież zawsze można…

Wielki wakacyjny come back nastąpił dopiero po czterech latach. Nie będę rozpisywać się o tym, jak to „czas szybko leci”. Chcę jedynie zaznaczyć, że mimo upływu lat Alanya nie zmieniła się, moim skromnym (i jakże mylnym) zdaniem, prawie wcale. Przybyło oczywiście betonu, ubyło zieleni. Jako uradowana turystka nie zauważyłam jednak zaniku natury na rzecz turystycznej koniunktury; o fakcie rozbudowy miejskiej tkanki zostałam poinformowana przez lokalnych starych wyjadaczy. Dla mnie Alanya to niezmiennie: świdrujący zapach jaśminu, oślepiający błękit nieba i różowe kwiatki, obowiązkowo za uchem – nieodłączny element pamiątkowych zdjęć z wakacji (jak one się nazywają…?).


Dr Jekyll and Mr Hyde

Alanijska wieś podobno zmienia się latem w turystyczną dżunglę. Nie było mi dane zobaczyć na własne oczy tej imponującej metamorfozy. Trochę żałuję, z czystej ciekawości. Nie dla mnie jednak spalona na skwarkę skóra, prysznic, który nie przynosi orzeźwienia, nastolatki skaczące na dyskotekowych stolikach w rytm hitów lata i przebojów z wakacji ubiegłych (których nie znam i znać pewnie nigdy nie będę). Stąd decyzja o turystycznym sezonie emeryckim – kwiecień czy maj to moim zdaniem pora wymarzona – na opalanie, na pływanie. Na konsumpcję drinków i odpoczywanie.

Kusi jednak, by poczuć choć przez chwilę słodko-gorzki klimat, dla którego z jakiegoś powodu uderzają do Alanyi tłumy spragnione czegoś, co w emeryckim kwietniu zapewne mnie omija. Jeszcze bardziej intryguje, kto przyjeżdża tu każdego lata. Czego szuka, do czego wraca? Czy aby tylko do mglistego wspomnienia romansu ubiegłego lata?

Ja wrócę pewnie za cztery lata do moich niemieckich emerytów opalających się nad piętnastometrowym, podwórkowym basenem.

Chyba, że... kaderYapacak bir şey yok.

11 komentarzy:

skylar pisze...

Ja mam nadzieję, że jednak szybciej wrócisz niż za 4 lata. Piękny post i dziękuję ;))

Kasia pisze...

Moge tylko sie przylaczyc: piekny post!

Anonimowy pisze...

Witaj Agata:) Te rozowe kwiatki ze zdjecia i zza ucha to bugenwilla:) moje ukochane kwiatki.
Selamlarki

Nieka pisze...

Ja...nie lubie Alanyi...dla mnie jest zwyklym kurortem (spedzilam tam niemal rok), takim samym jak w Egipcie, Tunezji, czy Maroko. Ale wystarczy odrobine poza A. wyjechac..i jestem w swoim prywatnym raju :) jest kilka takich miejsc, jednym np. Olympos..

Jo pisze...

w sezonie też bym nie zawitała, choć może jak trzeba stare kości wygrzać, większy upał jest jak znalazł ;)
i dobrze, że masz swoje prywatne raje, żal byłoby, gdyby zmieniły się w takie przeludnione kurorty...

mr | rodzynkisultanskie pisze...

Nie mam nic przeciwko kurortom, ci rosyjscy turyści to też swoisty folklor. Czasami warto odpuścić, nie spinać się i zdać sobie sprawę z tego, że jesteśmy w tym kurorcie właśnie dla wody, słońca, nieba, kwiatków za uchem i zdjęć na fb - tylko to "mniej zieleni" martwi, w Turcji i tak niełatwo znaleźć skrawek zieleni :(

maiglockchhen pisze...

Alee Ci zazdroszczę, tam jest tak pięknie, przynajmniej na zdjęciach ! ;)

Advarselsbånd pisze...

Twój blog jest świetny ;)

Reklama Szczecin pisze...

Twój blog jest znakomity ;)

Dobre Czasy pisze...

Piękny post,cudowne zdjęcia-pozdrawiam

Kocham Turcje pisze...

Piękne zdjęcia :) w Alanyi też byłam i bardzo mi się podobało :) pozdrawiam serdecznie